برادر خاطرت هست؟

یادی از سال های غریبی...

birjandnews — Sat, 26 Dec 2009 07:44:18 GMT

یاد سرهای بی دست و پنجه
یاد سلـــول های شکنجــه
یادی از ســـال های غریبــــی
حاج همت و قرآن جیبی...

...................................................................................................................

آن ها كه تن به هر ذلتى مى‏دهند تا زنده بمانند، مرده ‏هاى خاموش و پليد تاريخ اند و ببينيد آيا كسانى كه سخاوت مندانه با حسين به قتلگاه خويش آمده‏ اند و مرگ خويش را انتخاب كرده‏اند -در حالى كه صدها گريزگاه آبرومندانه براى ماندنشان بود و صدها توجيه شرعى و دينى براى زنده ماندن شان بود- توجيه و تاويل نكرده ‏اند و مرده‏ اند، اينها زنده هستند؟ آيا آن ها كه براى ماندن ‏شان تن به ذلت و پستى، رها كردن حسين و تحمل كردن يزيد دادند كدام هنوز زنده ‏اند؟ هر كس زنده بودن را فقط در يك لش متحرك نمى‏بيند زنده بودن و شاهد بودن حسين را با همه وجودش مى‏بيند، حس مى‏كند و مرگ كسانى را كه به ذلت ‏ها تن داده ‏اند تا زنده بمانند مى‏بيند. (علي شريعتي)

منبر حاج علی آقا

birjandnews — Fri, 25 Dec 2009 20:09:18 GMT

دلم برای سخنرانی های پرمغزش تنگ شده بود. و برای خودش بیشتر از آن. امسال شب های قدر جایش خیلی در مسجد آیتی خالی بود. همه سراغش را از هم می گرفتیم. به جبران آن غیبت ولی خودش را برای محرم رسانده بود. امشب اولین و آخرین منبرش را در هیئت جان نثاران رفت. و چه زیبا و تمثیلی از عاشورا و زمینه های شکل گیری آن گفت. از قیام امام حسین (ع) و عبرت های محرم خواند. الحق مردم زیادی هم آمده بودند. حتی بعضی مدیران عالی رتبه استان را هم بین جمعیت می شد دید. آخرین بار اگر اشتباه نکنم ایام انتخابات ریاست جمهوری خرداد بود که در بیرجند صحبت می کرد. آن روزها هم با انرژی عجیبی به میدان آمده بود و هرجایی که لازم می شد برای مردم از فرزند حسین می گفت. شاید خیلی علاقه ای به منبرها و روضه خوانی های کم محتوا نداشته باشی. ولی شب های محرم را وقتی بیرجند باشی فقط یک سخنران است که می تواند به هیئت بکشاندت. هر کجا که باشی و مشغول هرکاری سعی می کنی خودت را به موقع برسانی. خدا را شکر که امشب فرصت شد ساعتی را پای سخنرانی حاج علی موهبتی بنشینم و از دیروز و امروز و فردا بشنوم. حاج علی آقا واقعاً مرد دوست داشتنی ست. خیلی خوشحالم که جلسه امشب را از دست ندادم...

...................................................................................................................

برخى درباره آثار شهادت حسينى ترديد كردند و آن را قيامى خوانده‏اند كه شكست خورده است؛ شگفتا! كدام جهاد و كدام جنگِ پيروزى بوده است كه دامنه فتوحاتش در سطح جامعه در عمق انديشه و احساس و در طول زمان و ادوار تاريخ، اين همه گسترده و عميق و بارآور باشد؟... حسين با شهادت «يد بيضاء» كرد، از خون شهيدان «دم مسيحائى» ساخت كه كور را بينا مى‏كند و مرده را حيات مى‏بخشد... اما نه تنها در عصر خويش و در سرزمين خويش، كه «شهادت» جنگ نيست، رسالت است؛ سلاح نيست، پيام است؛ كلمه‏اى است كه با خون تلفظ مى‏شود. (علی شریعتی)

ميراث نسل عاشق

birjandnews — Thu, 24 Dec 2009 20:34:18 GMT

تکرار ... تکرار ... تکرار
در سکوت مبهم باکره گي
هيچ گورستان عرياني از نيايش بي نصيب نمانده بود
راستي مگر از تمناي حلول
تا بي نهايت سطرهاي موازي
تخلفي است؟
که آسمان ابديت،
ستاره اي منقول را آبستن است؟
تصور تابوت
از برهنگي باورم عبور مي کند
ضيافت بي دعوت ترديد؛
افسوس که تا فرجام واپسين سپيده مغموم،
حتي خدا هم بيدار نمانده است.
مهم نيست!
آسمان بي شرم اگر انسان را رعايت نکرد.
چرا که دير يا زود
آن ستاره ناخواسته زايمان خواهد شد.
آونگ بي مروتي است!
ميراث يائسگان مقتول
نطفه هايي عاشق اند!
...

بيرجند - 17 بهمن 1383

...................................................................................................................

فتواى حسين اين است: آرى! در نتوانستن نيز بايستن هست. براى او زندگى عقيده و جهاد است. بنابراين اگر او زنده است و به دليل اين كه زنده است مسئوليت جهاد در راه عقيده را دارد. انسان زنده مسئول است و نه فقط انسان توانا. و از حسين زنده‏تر كيست؟ در تاريخ ما كيست كه به اندازه او حق داشته باشد كه زندگى كند؟ و شايسته باشد كه زنده بماند؟ نفس انسان بودن، آگاه بودن، ايمان داشتن، زندگى كردن آدمى را مسئول جهاد مى‏كند و حسين مثل اعلاى انسانيت زنده، عاشق و آگاه است. توانستن يا نتوانستن، ضعف يا قدرت، تنهايى يا جمعيت، فقط شكل انجام رسالت و چگونگى تحقق مسئوليت را تعيين مى‏كند نه وجود آن را. (علی شریعتی)

این مدیحه نویسی مبارک

birjandnews — Wed, 23 Dec 2009 05:57:18 GMT

شما را به خدا ببینید کار این مملکت با پیشینه درخشان تمدن ایرانی و اسلامی و تاریخ بی مانند و تابناک فرهنگ و هنر به جایی رسیده است که استاد علی معلم دامغانی می شود رییس فرهنگستان هنر آن. البته دورانی که در آن وزیر علوم مقاله علمی جعل کند، معاون اول دولت دکترای قلابی داشته باشد، وزیر کشور جاعل اسناد شود، وزیر صنایع اختراع دیگران را به نام خود ثبت نماید، وزیر تامین اجتماعی ثروتمندترین افراد باشد و ... و رییس دولتش با مردم صادق نباشد، اوضاع مملکت بهتر از این نخواهد بود. این مسلم است که وقتی به جای شایستگی و تجربه، فعالیت های انتخاباتی و میزان ارادت مندی و وابستگی حزبی و فامیلی ملاک گزینش افراد باشد وضعیت اداره جامعه نابسامان و مشوش خواهد بود. اصلاْ در دولتی که هیچ چیز و هیچ کس سر جای خودش نیست مگر کسی غیر از استاد علی معلم دامغانی شایسته ریاست فرهنگستان هنر می تواند باشد؟ این مدیحه نویسی مبارک، مرحبا کاسه لیسی مبارک...

بخوانید ولی تعجب نکنید: اســـــــــــــــــــتاد علی معلم دامغانی رییس فرهنگستان هنر شد!!!

...................................................................................................................

او (حسین) فرزند خانواده‏اى است كه هنر خوب مردن را در مكتب حيات، خوب آموخته است... آموزگار بزرگ شهادت اكنون برخاسته است تا به همه آن ها كه جهاد را تنها در توانستن مى‏فهمند و به همه آن ها كه پيروزى بر خصم را تنها در غلبه، بياموزد كه شهادت نه يك باختن، كه يك انتخاب است؛ انتخابى كه در آن مجاهد با قربانى كردن خويش در آستانه معبد آزادى و محراب عشق، پيروز مى‏شود و حسين «وارث آدم» -كه به بنى‏آدم زيستن داد- و «وارث پيامبران بزرگ» -كه به انسان چگونه بايد زيست را آموختند- اكنون آمده است تا در اين روزگار به فرزندان آدم چگونه بايد مردن را بياموزد. (علی شریعتی)

امتداد جاده

birjandnews — Tue, 22 Dec 2009 19:09:18 GMT

امتداد جاده
غریو صامت وداع بود
مسافر اما
ابهامی از بغض دیگر داشت
طلاق عاشقانه از سهمی چرکین
عصیان خاک
ودیعه قلب معصومش را
در لابه لای نفیری پوچ
مدفون می کرد
کوچه های استغناء
به دالان های حقیر هوس ختم داشت
- و یائسه مغموم -
معشوقه اش
ضمیر خورشید را
در آینه شهوتی دیگر یافته بود
مرثیه مسافر
شبانه های برهنگی فرجام
شب های خیس عاشق شدن
مست شدن
بوسیدن را
از خاطر می زدود
بی سببی اما
دوست داشتن
مومن بودن
بر کتیبه سرنوشت مسافر جلوه داشت
دریغ مسافر
روحی باکره بود
و تمنایش
خوشبختی آناهیتا
امتداد جاده
همسنگ آسمان ابر داشت
مسافر اما تبسم تسلیم
مسافر غیرت نداشت
هنوز عاشق بود.

بیرجند - 2 آذر 1383

...................................................................................................................

شهادت حسینی شرایط ویژه خود را می‌طلبد وقتی ظلم، انحطاط و انحراف همه‌گیر می‌شود و ارزشهای والای اسلامی مسخ می‌گردد و موعظه‌ها بر گوشه‌ای سنگین کارگر نمی‌افتد، حسین باهمه دانایی به عدم توانایی خود در پیروزی ظاهری بر دشمن، علنا به پیشواز مرگ می‌رود و با انتخاب شهادت، بزرگترین کاری را که می‌شد کرد، انجام می‌دهد. (علی شریعتی)

...................................................................................................................

پی نوشت: مقاله دکترعلی مطهری فرزند ارشد استاد شهید مطهری درباره مرحوم منتظری را اینجا بخوانید.

دغدغه ها

birjandnews — Mon, 21 Dec 2009 18:28:18 GMT

این شب ها پیاده روی خیلی می چسبد. هوای این شب های بیرجند خیلی دلپذیر است. تنهایی خیلی می چسبد این شب ها. سیگار خیلی می چسبد. تنهایی روی نیمکت خیلی می چسبد. این که پایانی ندارد انگار. این از همه بیشتر می چسبد. خیلی به خودت افتخار می کنی وقتی برای سربازی که قرار است یک ساعت دیگر به پادگان برود سیگاری روشن کنی. می پرسی نکند می خواهد در این یک ساعت برای تمام مدتی که قرار است توی پادگان باشد سیگار بکشد. نه! بسته را می برم داخل پادگان. مشکلی نیست. یواشکی می شود پکی زد. ولی سیگار بی دغدغه چیز دیگری است. بیشتر می چسبد. بنده خدا راست می گوید. اصلاً هر چیزی بی دغدغه اش بهتر است. زندگی، عشق، دوستی، قدم زدن، نفس کشیدن، سیگار... هر چیزی بی دغدغه اش بهتر است. آن سرباز مشهدی راست می گوید. و چه حالی می دهد بعد از کلی پیاده روی یک راست بروی آبدارخانه هیئت، یک جای گرم و نرم پیدا کنی و با پارتی بازی پشت سر هم چای بنوشی. کاش این شب های سرد همه چیز بی دغدغه بود. کاش همه چیزش بی دغدغه بود. مثل سیگاری که برای آن سرباز کوتاه قامت روشن کردم. کاش...

...................................................................................................................

حسین(ع) بیشتر از آب تشنه لبیک بود. ولی افسوس که به جای افکارش، زخم های تنش را به ما نشان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند. (علی شریعتی)

شب يلدای ایرانی*

birjandnews — Mon, 21 Dec 2009 07:34:18 GMT

شرق شناسان و مورخان متفق القولند كه ايرانيان نزديك به 4 هزار سال است كه شب يلدا ــ آخرين شب پاييز و آذرماه ــ را كه درازترين و تاريكترين شب در طول سال است تا سپيده دم بيدار مانده، در كنار يكديگر خود را سرگرم كرده تا اندوه غيبت خورشيد و تاريكي و نيز سردي هوا روحيه آنان را تضعيف نكند و با به روشني گراييدن آسمان (حصول اطمينان از بازگشت خورشيد در پي يك شب طولاني و سياه كه تولد تازه آن عنوان شده است) به رختخواب رفته و لختي بيآسوده اند.
پيشتر، ايرانيان (مردم سراسر ايران زمين) روز پس از شب يلدا (يكم دي ماه) را «خور روز» و «ديگان = دي گان» مي خواندند و به استراحت مي پرداختند و تعطيل عمومي بود. در اين روز عمدتا به اين لحاظ از كار دست مي كشيدند كه نمي خواستند احيانا مرتكب بدي كردن شوند كه ميترائيسم ارتكاب هر كار بد، ولو كوچك را در روز تولد خورشيد گناهي بزرگ مي شمرد.
«هرمان هيرت» زبانشناس بزرگ آلمان كه گرامر تطبيقي زبانهاي آريايي را نوشته است كه پارسي از جمله اين زبانها است نظر داده كه «دي» به معناي «روز» به اين دليل بر اين ماه ايراني گذارده شده كه ماه تولد دوباره خورشيد است. بايد دانست كه انگليسي يك زبان گرمانيك (خانواده زبانهاي آلماني) و ازخانواده بزرگتر زبانهاي آريايي (آرين) است. هرمان هيرت در آستانه «دي گان» به دنيا آمده بود و به زادروز خود كه مصادف با تولد دوباره خورشيد بود، مباهات بسيار مي كرد.
فردوسي به استناد منابع خود، يلدا و «خور روز» را به هوشنگ از شاهان پيشدادي ايران (كيانيان كه از سيستان پارس برخاسته بودند) نسبت داده و در اين زمينه از جمله گفته است:

كه ما را ز دين بهي ننگ نيست
به گيتي، «به» از دين هوشنگ نيست
همه راه «داد» است و آيين مهر
نظر كردن اندر شمار سپهر.....

آداب شب يلدا در طول زمان تغيير نكرده و ايرانيان در اين شب، باقيمانده ميوه هايي را كه انبار كرده اند و خشكبار و تنقلات مي خورند و دور هم گرد هيزم افروخته و بخاري روشن مي نشينند تا سپيده دم بشارت شكست تاريكي و ظلمت و آمدن روشنايي و گرمي (در ايران باستان، از ميان نرفتن و زنده بودن خورشيد كه بدون آن حيات نخواهد بود) را بدهد، زيرا كه به زعم آنان در اين شب، تاريكي و سياهي در اوج خود است.
«خور روز (دي گان)، يكم دي ماه» در ايران باستان درعين حال روز برابري انسانها بود. در اين روز همگان از جمله شاه لباس ساده مي پوشيدند تا يكسان به نظر آيند و كسي حق دستور دادن به ديگري را نداشت و كارها داوطلبانه انجام مي گرفت، نه تحت امر. در اين روز جنگ كردن و خونريزي، حتي كشتن گوسفند و مرغ هم ممنوع بود. اين موضوع را نيروهاي متخاصم ايرانيان مي دانستند و در جبهه ها رعايت مي كردند و خونريزي موقتا قطع مي شد و بسيار ديده شده است كه همين قطع موقت جنگ، به صلح طولاني و صفا انجاميده بود.
واژه «يلدا» از دوران ساسانيان كه متمايل به بكار گيري خط سرياني (الفباي از راست به چپ) شده بودند بكار رفته است. «يلدا » همان "ميلاد" به معناي زايش، زادروز يا تولد است كه از آن زبان سامي وارد پارسي شده است. بايد دانست كه هنوز در بسياري از نقاط ايران مخصوصا در جنوب و جنوب خاوري براي ناميدن بلندترين شب سال ، به جاي شب يلدا از واژه مركب شب چله (40 روز مانده به جشن سده ــ شب سياه و سرد) استفاده مي شود.
مراسم شب يلدا (شب چله) از طريق ايران به قلمرو روميان راه يافت و جشن «ساتورن» خوانده مي شد. جشن ساتورن پس از مسيحي شدن رومي ها هم اعتبار خود را از دست نداد و ادامه يافت كه در همان نخستين سده آزاد شدن پيروي از مسيحيت در ميان روميان، با تصويب رئيس وقت كليسا، كريسمس (مراسم ميلاد مسيح) را 25 دسامبر قراردادند كه چهار روز و در سالهاي كبيسه سه روز پس از يلدا (شب 21 دسامبر) است و مفهوم هر دو واژه هم يكي است. از آن پس اين دو ميلاد تقريبا باهم بر گزار مي شده اند. آراستن سرو وكاج در كريسمس هم از ايران باستان اقتباس شده است، زيراكه ايرانيان به اين دو درخت مخصوصا سرو به چشم مظهر مقاومت در برابر تاريكي و سرما مي نگريستند و در «خور روز» در برابر سرو مي ايستادند و عهد مي كردند كه تا سال بعد يك نهال سرو ديگر كشت كنند.

* به نقل از سایت روزنامک (دکتر نوشیروان کیهانی زاده) - کلیک کنید

...................................................................................................................

از یاد نبریم يلدا يعني يادمان باشد که زندگي آنقدر کوتاه است که يک دقيقه بيشتر با هم بودن را بايد جشن گرفت. یلدای ایرانی مبارک

پيام تسليت رهبر معظّم انقلاب اسلامي در پي درگذشت فقيه بزرگوار آيت الله منتظري

birjandnews — Mon, 21 Dec 2009 07:25:18 GMT

حضرت آيت الله خامنه اي رهبر معظّم انقلاب اسلامي در پيامي درگذشت فقيه بزرگوار آيت الله آقاي حاج شيخ حسينعلي منتظري رحمت الله عليه را تسليت گفتند. متن پيام به نقل از سایت رسمی ایشان به اين شرح است:

بسم الله الرحمن الرحيم
اطلاع يافتيم که فقيه بزرگوار آيت الله آقاي حاج شيخ حسينعلي منتظري رحمت الله عليه دارفاني را وداع گفته و به سراي باقي شتافته اند. ايشان فقيهي متبحّر و استادي برجسته بودند و شاگردان زيادي از ايشان بهره بردند. دوراني طولاني از زندگي آن مرحوم در خدمت نهضت امام راحل عظيم الشأن گذشت و ايشان مجاهدات زيادي انجام داده و سختي هاي زيادي در اين راه تحمل کردند. در اواخر دوران حيات مبارک امام راحل امتحاني دشوار و خطير، پيش آمد که از خداوند متعال ميخواهم آن را با پوشش مغفرت و رحمت خويش بپوشاند و ابتلائات دنيوي را کفاره ي آن قرار دهد. اينجانب درگذشت ايشان را به همه ي بازماندگان بويژه همسر مکرّمه و فرزندان محترم آن مرحوم تسليت ميگويم و رحمت و مغفرت الهي را براي وي مسألت ميکنم.
سيّد علي خامنه اي

عروج خورشید

birjandnews — Sun, 20 Dec 2009 07:29:18 GMT

          تمامي جنگل
                            برجنازه خورشيد
                                                   نماز مي خواند
          ولي ز خيل درختان
          - به رغم باور باد -
          در اين نماز جماعت
          يکي به سجده نخواهد نهاد
                                            سر بر خاک!

...................................................................................................................

"انـا للــه و انا الیـــه راجـعــون"
آیت الله حسینعلی منتظری بزرگترین اسوه حمایت از آزادی مخالف و دفاع از حقوق بشر ما را تنها گذاشت و به بام حجله خورشید عروج کرد. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.

...................................................................................................................

معامله دو مرد قوی

birjandnews — Sun, 20 Dec 2009 06:52:18 GMT

ظاهراً اصرار بر بی توجهی به لیاقت افراد در تصدی مسئولیت ها، پاکسازی مدیریت های کشور از منتقدین سیاسی و افراد بی طرف، اعطای سمت اجرایی به دوستان به پاس قدردانی از زحمات ایشان در دوران انتخابات، عدم توجه به سوابق و شواهد بی کفایتی و ناتوانی نزدیکان و... که جزو اصول بنیادین سیاست اداره کشور در دولت محمود احمدی نژاد است در دوره مسئولیت دوست قدیمی او علی سعیدلو در سازمان ورزش، به این مجموعه نیز رسوخ کرده است. در آخرین مورد آن ساعتی پیش حاج حسین رضازاده که هنوز هم کسی از علت اصلی کناره گیری مشکوک او از المپیک 2008 پکن به صورت رسمی مطلع نشده است و چند روز قبل نیز به دلیل استفاده اعضای تیم ملی ایران از مواد نیروزا برای همیشه از مربیگری در رشته وزنه برداری محروم شده بود، به سمت سرپرست جدید فدراسیون وزنه برداری منصوب شد. فقط کافیست کسی یکی دوبار مصاحبه های تلویزیونی سرپرست جدید فدراسیون وزنه برداری را دیده باشد تا با اطلاع از سطح سواد و میزان توانمندی او بتواند به خوبی سرنوشت و آینده فوق تاریک این رشته ورزشی را با حضور وی در راس مدیریت آن پیش بینی کند.
البته از یاد نبریم که علت این انتصاب را باید در جای دیگری جستجو کرد. حسین رضازاده جزو معدود ورزشکاران ایرانی بود که در انتخابات ریاست جمهوری دهم از نامزدی محمود احمدی نژاد حمایت کرد و به عنوان رییس افتخاری کمیته ورزشکاران ستاد انتخاباتی این فرد مشغول به کار بود. او که با داشتن رکورد جهانی فوق سنگین به قویترین مرد جهان مشهور شده بود، در روزهای پایانی انتخابات ریاست جمهوری خرداد 88 در اظهارنظری جالب دکتر محمود احمدی نژاد نامزد مورد علاقه اش را قویترین مرد دنیا در عرصه سیاست نامیده بود!!! به نظر می رسد انتصاب او به عنوان سرپرست فدراسیون وزنه برداری درست سه روز پس از آنکه فدراسیون جهانی او را برای همیشه از مربیگری در ورزش محروم کرده بود، به نوعی اعاده حیثیت و دلجویی از قویترین مرد جهان به وسیله دولت قویترین مرد سیاسی جهان است. چرا که دکتر یک عادت خوب دارد. او هرگز هوادارانش را فراموش نمی کند و حاضر است هر بهایی را بابت این قدرشناسی بپردازد. حتی اگر بهای آن نابودی ورزش ایران باشد...

(توضیح عکس: حسین رضازاده در میتینگ تبلیغاتی محمود احمدی نژاد در تهران)

در همین رابطه:

حسین رضا زاده: احمدی نژاد قویترین مرد جهان در عرصه سیاست است

لغو محروميت مادام‌العمر حسین رضازاده به دستور احمدی نژاد

...................................................................................................................

برای مطالعه بیشتر:

... پایان قهرمان پوشالی

درسی که سعیدلو نیاموخت